Ik hoef u vast niet te vertellen dat ik in Den Haag was afgelopen weekend. Als u namelijk een beetje intelligent bent én kunt lezen, dan had u dat al lang af kunnen leiden uit de voorgaande logjes. En als u niet alles leest en daardoor dingen mist: doe dat nou niet, zeg. Dadelijk ziet u het grote plaatje niet meer. Want ja, het hangt hier natuurlijk allemaal met elkaar samen, hè. Op dit weblog. Zooooo doordacht. U heeft geen idee. Nee. Maar goed, genoeg gezeverd. Hier komen de 12 foto’s die ik in Den Haag nam, daarbij geestelijk bijgestaan door Anna. Waarvoor dank, Anna.
01. Naam
Nou, dat was grappig, zeg. Met die naam op dat station. Normaal maak ik de foto met de plaatsnaam namelijk als eerste, aangezien ik als autoloos figuur doorgaans op het station aankom. Maar in Den Haag niet. Want daar ging ik zo hoppa van Casa Anna naar het station. En toen was mijn laatste foto opeens die met de naam van de stad erop. Argh. Wisseling van volgorde. Stress! Paniek! Aaaaaaargh!
02. HEMA
Mijn melkopschuimer is ergens vorige week overleden aan iets wat ik echt met geen mogelijkheid kan verklaren. Dus ja, daar moest even een nieuwe voor komen. Gelukkig wist ik dat ik nog naar de HEMA in Den Haag ging, hè. En dat je die prima bij de HEMA kan kopen, melkopschuimers.
03. Blauwe deur
‘Ze hebben hier alleen maar groene deuren!’ ik keek Anna paniekerig aan, bij het passeren van de 283ste groene deur. ‘Daar geloof ik geen bal van,’ zei Anna zelfverzekerd. En zie. Opeens stonden wij in een straat met allerlei blauwe deuren. En daar kreeg ik spontaan keuzestress van. Het is niet makkelijk, hoor. Mij zijn. Mensen denken dat soms, maar het tegendeel is dus het geval, hè. Van alle blauwe deuren die ik fotografeerde, koos ik bovenstaande. Ik vond ‘m zo leuk met al die ruitjes.
04. Polkadots
Ja ja, de polkadots. Op de gekste plaatsen kom je ze tegen. Zoals hier, op een rekje voor een stoffenwinkel in een straatje waar je dan weer niet zo 1-2-3 een stoffenwinkel verwacht. Verrassende stad hoor, dat Den Haag.
05. Fiets
In Den Haag zag ik veel fietsen. Maar van een heel ander slag dan in Groningen, bijvoorbeeld. Raar is dat. U moet er maar eens op letten. In sommige steden zijn fietsen ehm… anders. Ik kan dat niet zo goed uitleggen. In Groningen zag ik veel gekleurde fietsen, maar in Den Haag had je weer van die rare modellen. Van die dingen waarvan je denkt: ‘Huh? Hoe fiets je daar dan op?’ Zoals de fiets op de foto, dus. Lachen!
06. Plaatselijke lekkernij
‘Je kunt de Haagsche Kakker kopen,’ zei Anna, ‘Ik doe wel even wat vooronderzoek!’ Waarop ze in haar laptop dook en teleurgesteld vaststelde dat de bakker die de Haagsche Kakker verkoopt gesloten was op zondag. ‘Ach manne,’ zei ik dan ook, ‘Dan doen we toch wat Hopjes, sjabbe!’ Want ja, dat was wel één van de woorden van het weekend, hoor. Sjabbe.
07. Kerkklok
Die kerkklok, dat is nooit zo’n punt in deze fotoreeks. Op deze foto ziet u het uurwerk van de Grote of Sint Jacobskerk.
08. Gezelschap
Anna en ik dus. Eerst probeerde ik een foto van ons te nemen in zo’n bolle spiegel met zo’n rood-witte rand, hè. Maar ja, dat ging niet helemaal lekker. ‘Dan gaan we maar een springfoto maken,’ besloot ik toen. ‘Nee, laten we dat in Leeuwarden doen!’ zei Anna. En ja, daar was ik het eigenlijk wel mee eens. Het was gewoon geen springdag, dat kun je hebben. Dus zegen wij neer op een bankje voor Paleis Noordeinde. En zit ik weer als één of andere debiel te kijken. Ik ben duidelijk een kleindochter van mijn oma. Die staat ook nooit normaal op foto’s. En dat is verder prima. Je moet dat gewoon omarmen als vaststaand en niet te veranderen feit. Wel zo rustig. Dat mensen dan zeggen: ‘Je ziet er niet uit!’ en dat jij dan zegt: ‘Ja, dat klopt. Maar ik ben op mijn beurt dan weer niet zo oppervlakkig dat ik me de hele dag bezighoud met hoe anderen eruit zien!’ Zoiets dan, hè. Variaties daarop zijn mogelijk.
09. Graffiti
Nou, graffiti in Den Haag. Dat is me wat, zeg. ‘Zeg hee,’ zei ik tegen Anna, ‘Wat is dat voor enen kwatsj hier, zeg. Ik kijk dubieuze zijstraatjes in en ik zie geen graffiti!’ Maar goed, bij Paleis Noordeinde zag ik nog een poging tot protest tegen Halbe de Sloper. Dus. Dan gooien we die er ook nog maar even in. Als politiek statement. Kijkt u maar even goed, dat is een zeldzaamheid, hoor. In mijn online activiteiten, politieke statements.
10. Water
Nou, die was makkelijk. De hofvijver. Ik vind dat altijd wel een leuk hoekje van de stad, hoor. Ik loop ook altijd stiekem over het Binnenhof als ik in Den Haag ben (en da’s eigenlijk best vaak) in de hoop dat ik nog één of andere politicus zie. Niet dat ik diegene dan ga aanspreken, hoor. Lekker laten lopen, denk ik altijd. Wat vanzelf komt, gaat ook vanzelf weer weg. En dat geldt met name voor politici. Daar moet u zich dus niet al te veel over opwinden, hoor.
11. Roze
Een rijtje stoelen buiten een meubelwinkeltje. Niet louter roze dus, maar wel zo vrolijk op deze onverwacht zo mooie dag!
12. Typografie
En daar stond opeens een bord in een etalage. Vol met handschriftachtige toestanden. Leuk!
13. Kenmerkend
En kenmerkend voor Den Haag? Ja, wat ga je dan kiezen? Het Binnenhof? De Ridderzaal? Het torentje? De skyline? Nou neen, minse. Ik vind dat zich in deze aflevering van 12s13f een ernstig tekort aan rojaltie-gerelateerde zooi openbaart. Dus heb ik even Paleis Noordeinde erin gegooid. Bea was er trouwens niet. Die zat vast weer van ons belastinggeld met de benen omhoog, of zo. Nou, ik geef d’r groot gelijk, hoor. You go, Bea!
Conclusie van deze trip!
Ik hartje Den Haag, maar dat wist ik al. Ik kwam namelijk al in Den Haag toen ik nog heel klein was, omdat ik een oom heb die daar ergens in die contreien woont. Verder vind ik het gewoon fascinerend daar. Met al die ouwe meuk, ridderzalen, ministeries (‘Het is éééééééén groot ministerie!) en ehm… de minse daar. Wat een rare mengeling van van alles en nog wat, zeg.
De volgende tripjes!
Het 12s13f-program ziet er voorlopig als volgt uit:
- zaterdag 30 juni: Middelburg ( deze datum staat vast, het is namelijk de enige zaterdag in juni waarop ik niks heb…)
- zaterdag 28 juli: Zwolle (deze datum staat vast, u kunt zich natuurlijk aansluiten bij Merel, M. en mij… mocht u dat willen)
- zaterdag 11 augustus: Mestreech (deze datum staat ook al vast, het gaat in ieder geval zijn met vriend S. en Maarten. En het wordt natuurlijk veruit de beste versie van 12s13f, want het is in Mestreech. Hallo hee. Duh… Alaaf!)
Wilt u mee? Meld dat dan bij mij, dan gaan we kijken wat er mogelijk is. Ik ben daarin wel best despotisch, hoor. Mijn planning is namelijk leidend. Ik moet wel die foto’s maken, hè. Dat snapt u ook.
Afgelopen weekend deed ik drie Haagse musea in twee dagen. Of eigenlijk vier, hè. Als je bedenkt dat ze het Mauritshuis in verband met een verbouwing voor een tijdje in het Gemeentemuseum hebben ondergebracht. We begonnen daar zaterdag mee, Anna, R. en ik. Maar eerst keek ik bij Anna uit het raam en zag ik onderstaand tafereel. Nou, daar wordt een mens nou nog eens vrolijk van! Zo kun je je weekend maar beter altijd beginnen, denk ik dan.
En als de zon schijnt, wat doen je dan? Juustem! Je gaat gewoon belachelijk veel musea bezoeken. En wat voor een musea, zeg. Vooral dat eerste en dat tweede museum verraadden wel een beetje onze eigenlijke aard, hè. Want ja… schilderijen en zo, da’s allemaal heel leuk en aardig, maar eigenlijk wilden wij gewoon bloed zien. Hoe ontzettend SBS6 van ons, zeg. Dus daar gingen wij, op naar Museum de Gevangenenpoort en het Haags Historisch Museum. De Gevangenenpoort is namelijk de oude gevangenis van Den Haag. En dat ding zit vol met slecht verlichte en tochtige ruimtes waar ze dan gevangenen in mieterden en te lijf gingen met allerlei martelwerktuigen en dergelijke.
“Moehahahaha!’ deden wij, bij het horen van de spannende verhalen van de gids.
We bekeken wat cellen en een hele verzameling aan interessante pijnbanken, kettingen en bijlen en zo. Toll, joh. Ook hoorden we er de geschiedenis van de gebroeders De Witt aan, die in de Gevangenenpoort opgesloten zaten totdat ze door het volk aan stukken werden gescheurd.
‘En!’ zei de gids, als een soort van uitsmijter, ‘De tong en de duim van de gebroeders hebben ze in het Haags Historisch Museum!’
Waarop wij, de drie museumkaartbezitters, elkaar opgetogen aankeken. Een tong! Een duim! Hossa! We besloten ter plekke om dan nog ook nog maar even naar dat Haags Historisch Museum te gaan. Als we dan toch bezig waren, hè.
Maar eerst deden we nog wat verantwoorde schilderijen in de Galerie van Willem V, die aan de Gevangenenpoort vast zat. Niet zo bloeddorstig en SBS6 en alles, maar wel mooi. Kijk maar:
En ja, u raadt het al: van al die bloeddorstige toestanden kregen wij honger. Die besloten we te gaan stillen bij de plaatselijke Bagels & Beans, waar wij geconfronteerd werden met een Johan de Witt die zich verschool achter een grote bagel. Het heeft ‘m niet veel geholpen, want z’n duim ligt daar toch maar mooi in dat Haags Historisch Museum. Die waren trouwens verder niet zo spannend, die tong en die duim. Dat lag daar maar een beetje te liggen. Als ze ons verteld hadden dat het hier een keutel en een tongvormige kiezel betrof die ze uit de hofvijver gevist hadden, dan hadden wij dat ook geloofd.
‘Ieuw,’ zeiden wij dan ook.
‘Raaaaarrrrr,’ lieten wij daarop volgen.
‘Amaai, kom we gaan,’ besloten wij.
Om een beetje bij te komen van al die lugubere gevallen en verhalen liepen wij nog maar eens een rondje om de hofvijver. En ergens daar in de buurt deden we een wijntje in de prachtigste wijnbar ooit. De plafonds waren zwart, vanaf datzelfde plafond bungelden halfgare, goudkleurige kraaltjesgordijnen en aan de muur hing een met strass-steentjes bezet eenhoornhoofd. Stijlvol, stijlvol. Maar! De wijn was goed, dat dan weer wel.
Nou, en toen kwam de zondag, hè. Eerst was het tijd voor 12 steden, 13 foto’s (waarover morgen meer, schat ik zo in) en daarna besloten Anna en ik om ook nog maar even naar het Gemeentemuseum te gaan. En toen! En toen! Was daar een tentoonstelling met werk van Alexander Calder en daar houd ik erg van, hè. Met z’n draden en z’n mobiles. En z’n primaire kleuren. En bij deze tentoonstelling was er een hoekje voor kinderen (of rare vrouwen van 32, dat kan ook) met daarin de mogelijkheid om zelf een figuurtje van draad te maken of te genieten van de prachtige muurillustraties van Sieb Posthuma! En of het allemaal nog niet leuk genoeg was, zag ik ook nog opeens Victory Boogie Woogie hangen, daar in dat Gemeentemuseum. En het schilderij van Egon Schiele z’n vrouw. En als u daarbij bedenkt dat daar dan ook nog eens al die zooi uit het Mauritshuis te zien was… Nou. Ik ging nog net niet uit mijn plaat, hè.
Maar ik hield me in, minse. Beschaving is immers een groot goed.
Tenslotte liepen Anna en ik nog een rondje door de zogenaamde Wonderkamers in de kelders van het gebouw. Daar werd kunst niet gerangschikt op schilder of op periode, maar op basis van associatieve zaken, zoals thema’s en kleuren. Daar ben ik nou van, hè. Van zoiets. Ik zou eigenlijk museuminrichter moeten worden, denk ik wel eens. Dat lijkt mij echt het mooiste beroep ter wereld. Nou ja, na concertharpiste dan toch. Of boekenschrijver.
Oh. Zucht. Manne.
Dat is nou mijn grootste probleem in het leven, hè. Dat ik alleen maar van die van grootheidswaanzin getuigende beroepen kan verzinnen voor mezelf. Wakker worden en opeens loodgieter zijn, of zo. Dat lijkt me soms wel wat, hoor.
‘Hee Elise,’ zei Roxanne gisteren op twitter tegen mij, toen ik mij net met mijnen hele uitdragerij in de trein genesteld had, ‘Er rijden geen treinen naar Den Haag!’
Dat was enigszins vervelend om te horen, dat er geen treinen reden naar Den Haag, hè. Want daar gingen wij heen. Vandaar dat ik ook mijnen hele uitdragerij bij me had. Je weet immers maar nooit wat je kan overkomen als je van ‘t Oosten naar ‘t Westen van het land reist. Je kunt dan maar beter op alles voorbereid zijn.
‘Luuster,’ sprak ik Roxanne op digitale wijze toe, ‘Laten we gewoon meeten bij de Starbucks op Utrecht CS, want anders krijgt Anita een hartaanval, hè!’
Want ja, kijk. Ik had namelijk met mijn zusje én Roxanne afgesproken bij de Starbucks op Utrecht CS. Rox zou namelijk met mij en Anna richting Den Haag reizen om aldaar wat tiramisu naar binnen te werken in Anna’s casa en tja, Anita… die was ook eens buiten Limburg, hè. Een zeldzaamheid die gevierd moest worden met koffie. Vandaar dus die meeting op Utrecht CS.
Ik gaf Roxanne daar een treinkaartje van Amersfoort naar Berlijn (zo ben ik, hè… als ik het op mijn heupen heb, dan deel ik allerlei leuke dingen uit aan de mensen…) en Anita riep om de haverklap ‘OH MY GOD!!!’
Kortom, het was weer rarigheid alom. Daar bij de Starbucks.
Maar ja, nog steeds geen treinen, hè. Dus belden wij Maarten, die ook naar Den Haag zou gaan vanwege de tiramisudate en die mieterde ons minus Anita en plus R. in de auto en daar gingen we. Toch maar naar Den Haag. Ondanks al die misère bij de Spoorwegen.
Snapt u het nog?
Zal wel niet, hè?
Troost u. Wij volgen het zelf de helft van de tijd ook niet.
En daar zaten we in de casa. In de afwachting van soep. En tiramisu. Er verscheen wijn op den tafel, Kastmat ‘t Jezusbeeld schoof aan en de stemming werd steeds vrolijker. Kortom, goeie avond, goeie avond. Wij maakten kennis met het fenomeen Flight of the Conchords (let op: u dadelijk ook) en tenslotte verlieten Maarten en Roxanne het gebouw om terug te rijden naar Utrecht. De achterblijvers (te weten, R., Anna en ondergetekende) borrelden nog wat na. Ik ben namelijk het hele weekend in Den Haag, minse. Voor wat musea en 12 steden, 13 foto’s. Ja ja. Ik zou daar een heel ingewikkeld logje over kunnen schrijven, waarin ik de belevenissen van vandaag ook al ga verwerken. Maar laat ik de komende dagen maar de rest van het weekend uit de doeken doen, dat lijkt mij beter voor ieders gemoedsrust.
En ja, dan nog even die Flight of the Conchords, hè. Ik heb geen idee waar die gasten vandaan komen, maar het is zo absurd dat ik er nu al fan van ben.
Ik zeg: ‘Pamplemousse!’
Of: ‘Jacques Cousteau!’
Foux du Fafa, lalalala!
